Altijd staat Leonne klaar voor de ander – zo zie je haar regelmatig in de keuken van Zelfregiecentrum Deventer. Zorgen voor iemand doet ze echter niet langer ten koste van zichzelf. En precies dát leerde ze tijdens een herstelcursus bij het zelfregiecentrum in Deventer. ‘De steun van de groep was onmisbaar.’
Letterlijk en figuurlijk vast
“Geen enkele beweging meer kunnen maken. Dat overkwam mij drie jaar geleden. Het was een optelsom van een manier van leven waarin ik heel goed voor anderen kon zorgen, maar niet aan mezelf dacht. Als iemand vroeg hoe het ging, vertelde ik over mijn man en ons gezin. Hoe het mij ging? Ik had geen flauw idee meer. We waren net vanuit Deventer naar Twello verhuisd en daar kon ik mijn draai niet goed vinden. Het voelde alsof ik volledig vast zat, letterlijk en figuurlijk. Natuurlijk ben ik naar de huisarts gegaan en heb ik verschillende gesprekken gevoerd, maar daardoor veranderde er weinig.”
Iedereen welkom
“Ik wist van het bestaan van Vriendendiensten en het Zelfregiecentrum in Deventer maar dacht daarbij toch vooral aan mensen waarbij 'een steekje los is' – die anders zijn dan ik. Maar ik las ook over de activiteiten die hier worden georganiseerd en dat iedereen welkom is. Nou: ik ben ook iedereen. En omdat ik nieuwe dingen graag een kans geef, besloot ik te bellen. Ik legde voorzichtig uit dat ik mijn netwerk wat wilde vergroten, maar ook dat ik was aanbeland op een punt waarop ik het niet meer zo goed wist.”
"Meteen viel me op dat iedereen binnen het zelfregiecentrum elkaar accepteert. Gewoon, omdat iedereen mens is”
Iedereen mens
“Kort daarna stond ik voor de deur van het zelfregiecentrum. Hartstikke spannend, gelukkig werd ik vriendelijk ontvangen en kreeg ik een rondleiding. Meteen viel me op dat iedereen binnen het zelfregiecentrum elkaar accepteert. Gewoon, omdat iedereen mens is. Het is een plek waar iedereen het besef deelt dat je kwetsbaar maar tegelijk ook sterk bent. En dat is het. Voor de rest komen hier totaal verschillende mensen. Sommigen hebben een verleden met psychische klachten en ggz-behandelingen, anderen niet. Ikzelf heb bijvoorbeeld geen diagnose. En geen moment heb ik het gevoel dat ik daardoor ergens wel of niet aan voldoe. Het speelt geen rol.”
"Hier hoef je aan niks of niemand te voldoen”
Herstelcursus
“Vanuit mijn wens om mijn netwerk te vergroten, kwamen de maatjesactiviteiten van Vriendendiensten ter sprake. Maar daarvoor heb ik toen niet gekozen, omdat ik uit ervaring wist dat ik dan weer voor de ander ging zorgen. Een zogenaamde herstelcursus sloot beter aan bij wat ik zocht. In het bijzonder de cursus Herstellen Doe Je Zelf, waar het draait om keuzes maken, doelen stellen, grenzen bewaken en inzicht krijgen in persoonlijke patronen. Het voor mezelf uitvogelen hiervan heeft me leren stilstaan bij wat voor mij goed en belangrijk is, om daar vervolgens bewuster naar te handelen. Het gaf handen en voeten aan dat wat ik vaak rationeel al wel wist.”
Veiligheid, structuur en steun
“Onmisbaar hierbij was de groep met wie ik de cursus volgde. Het omkijken en luisteren naar elkaar en samen oefenen, gaven mij veiligheid, structuur en veel steun. Ik merkte dat ik over mezelf ging vertellen, in plaats van over mijn gezin. En ik merkte dat mijn agenda minder vol werd, omdat ik niet langer overal ‘ja’ op zei.”
"Zorgen voor iemand doe ik niet langer ten koste van mezelf”
Spontaan
“Dat ik aan deze cursus ook fijne contacten heb overgehouden, is mooi meegenomen. Zo ontmoette ik iemand, die ook van koken bleek te houden. Sindsdien staan we om de week op dinsdag in de keuken van het zelfregiecentrum in Deventer en verzorgen we samen de lunch. Behalve deze week, toen stond ik door omstandigheden alleen in de keuken. Maar niet voor lang. Ik kreeg namelijk hulp van andere bezoekers bij het doppen van de sperziebonen. Niet omdat dat werd verwacht, maar omdat ze het spontaan aanboden. Hier hoef je aan niks of niemand te voldoen. Als je na afloop je kopje opruimt, is het al goed.”