De Stek in Lochem. Een zelfregie- en herstelcentrum waar mensen binnen kunnen lopen voor een kopje koffie, een luisterend oor of een lunch. En ook voor een creatieve activiteit, een themagesprek of een herstelcursus. Hier ontmoeten we Anita. Zij komt wekelijks bij De Stek op maandag- en woensdagochtend: “Voor mij is De Stek een plek waar ik en waar alles er mag zijn. De ene keer lachen we samen, de andere keer huilen we met elkaar.”
Geboren in Winterswijk en opgegroeid in Lochem, is Anita hier een bekend gezicht. Ze is inmiddels in de 60 en heeft bijna 50 jaar gewerkt – 40 uur per week. Na een auto-ongeluk 10 jaar geleden ging het werken steeds moeilijker en daarom is ze 4 jaar geleden met prepensioen gegaan. Anita vertelt: “Bij De Stek vond ik een plek waar ruimte is voor humor, maar ook voor serieuze gesprekken, meditatie en thema’s rondom herstel.”
“Toen ik stopte met werken, viel ik ineens in een heel lege week. Dat vond ik ontzettend moeilijk. Via een vriendin kwam ik uiteindelijk bij De Stek terecht, zij vertelde erover op de verjaardag van een gemeenschappelijke vriend. Ik woon al meer dan zestig jaar in Lochem, maar toch voelde die eerste stap spannend. Tijdens de Open Dag in 2024 ben ik toch gegaan, zo’n dag maakte het wat makkelijker om binnen te lopen. Inmiddels ben ik er elke maandag- en woensdagochtend. Het is voor mij echt een stok achter de deur om mijn bed uit te komen. Of zoals ik mezelf ooit versprak ‘een stek achter de deur’.”
“Het zelfregie- en herstelcentrum is voor mij een goede stek achter de deur”
Vrijheid om te komen en te gaan
“Ik kijk vaak al uit naar maandag. Rond tien uur rustig een kop koffie drinken, soms samen lunchen. Al ga ik meestal voor twaalf uur weer naar huis, omdat het me dan te druk wordt in mijn hoofd. Dan is het gewoon even genoeg. Die vrijheid om te komen en te gaan wanneer je zelf wilt, is heel fijn. Niks moet, alles mag. Dat is hier echt het motto.”
Samen schilderen
“Schilderen is iets wat ik altijd leuk al vond, maar het schoot er vaak bij in. Dat veranderde toen ik bij De Stek terechtkwam. Ik gaf aan dat schilderen me leuk leek en dat bleek ook anderen aan te spreken. Inmiddels schilderen we samen. Het schilderen gebeurt in de grote keuken. Dat is heerlijk rustig. Anderen schuiven dan ook aan om te schilderen, kleuren, tekenen of stippelen op porselein, dat later wordt afgebakken. Laatst maakte ik een schilderij met een kolibrie en prachtige malva bloemen. Het is echt heel leuk om te doen.”
“Niks moet, alles mag. Dat is hier echt het motto”
Ik word hier gezien
“Voor mij is het fijn om onder mensen te zijn die begrijpen wat je hebt meegemaakt. Ik heb in mijn leven heel wat hulptrajecten doorlopen. Depressie is altijd een terugkerend probleem geweest. Maar ik merk dat ik nu – doordat ik meer tot rust kom – ook mentaal sterker word. Dat heb ik voor een groot deel te danken aan De Stek. Ik word hier gezien. Mensen vinden het fijn dat ik er ben, en dat gevoel van ertoe doen is voor mij ontzettend belangrijk. Ik hoor vaak terug dat ik degene ben van de grapjes en de gezelligheid. Dat past ook bij mij. Ik vind het belangrijk dat er ruimte is voor humor, maar ook voor serieuze gesprekken, meditatie en thema’s rondom herstel. Aan de herstelcursussen doe ik nog niet mee, omdat ik voel dat ik daar nog niet aan toe ben, maar het zijn zeker mogelijkheden die mij aanspreken. Dus wie weet – ooit.”
“Ik heb echt een plek gevonden waar ik mag zijn wie ik ben en ‘waar ik gezien word”.
Gelijkwaardigheid en saamhorigheid
“Iedereen bij De Stek komt wat halen en wat brengen. Zo ben ik ook vrijwilliger bij een wandelvereniging in Barchem en heb daar wandelroutes gemaakt. Dat vind ik heel leuk om te doen. Zo heb ik voor de Blue Monday activiteit bij De Stek de twee wandelroutes uitgezet: van twee en vijf kilometer. Wat deze plek voor mij bijzonder maakt, is de gelijkwaardigheid. Het maakt hier niet uit wie je bent, hoe je eruitziet of wat je achtergrond is. Een mens is een mens. Ik haal hier vooral saamhorigheid. Als iemand er niet is, merk je dat meteen. En wat ik breng, is gezelligheid en humor – dat hoor ik ook terug van anderen.”
Mezelf zijn
“Thuis ben ik een heel ander mens dan hier. Thuis ben ik rustig, vaak alleen, en vind ik het moeilijk om dingen op te pakken vanwege mijn ADD. Als ik me niet goed voel, trek ik me terug en kruip ik het liefst in bed. Ik krijg inmiddels hulp, een coach en huishoudelijke ondersteuning, omdat mijn lichaam niet alles meer aankan. Hier bij De Stek word ik nergens op aangekeken. Iedereen mag hier gewoon zichzelf zijn.”