We spraken met Deventenaar Alexander: "Ik leidde eigenlijk gewoon mijn leventje. Twintig jaar heb ik gewerkt als machine-operator in de vijfploegendienst. Toen ging het helemaal mis. Maar ik ben niet iemand die graag niks doet. Ik hou ervan om bezig te zijn en contact te hebben met mensen."
2024: een jaar waarin alles tegelijk kwam
"In 2024 had ik echt een klotejaar. Het bedrijf waar ik twintig jaar werkte hield op. In mei kreeg ik een acute blindedarmontsteking. Mijn blindedarm was geknapt en ik moest direct geopereerd worden. En in oktober overleed mijn tweelingbroer.”
“Dat waren net even iets te veel tikjes achter elkaar. Dat je je werk na twintig jaar kwijtraakt is al niet fijn. Maar mijn tweelingbroer verliezen hakte er echt in. We waren nog met z'n tweeën over, want ik heb ook geen ouders meer. Dan ben je op elkaar aangewezen en valt dat ook nog weg."
Diep geraakt door verlies en tegenslag
"Ja, ik mag wel zeggen dat ik heel diep ben gegaan. Toen mijn broer overleed heb ik het echt superzwaar gehad. Ik heb hem gevonden bij zijn huis. Dat was een traumatische ervaring. In het begin kon ik niet zo fijn alleen zijn. Gelukkig had ik een goede kameraad en een goede vriendin waar ik echt op kon bouwen. Met steun van vrienden krabbel je toch langzaam omhoog. Ik heb hulp gehad en voor de beelden van het vinden van mijn broer kreeg ik EMDR. Dat werkte bij mij best goed. Heel af en toe krijg je die beelden nog wel terug. Dat is nooit helemaal weg."
"Je kunt er niet in blijven zitten. Op een gegeven moment moet je je leven toch weer oppakken."
Langzaam weer overeind
"Op een gegeven moment dacht ik: ik moet wel weer wat gaan doen. Als je alleen maar thuis zit, blijf je erin hangen. Je kunt er niet in blijven zitten. Het leven is ook knetterhard, maar het gaat gewoon door. Door gesprekken met begeleiding en door te blijven praten kwam ik tot de conclusie dat ik mijn leven weer moest oppakken. Eerder moest ik de dagen gewoon doorkomen. Nu accepteer ik ook dat ik af en toe nog een mindere dag heb. Dat heeft iedereen."
Een plek om opnieuw te beginnen
"Toen dacht ik: misschien is het zelfregiecentrum (ipv vrijwilligerswerk) wat voor mij. Het zelfregiecentrum zit dicht bij mijn huis, dus ik ben gewoon naar binnen gelopen en gevraagd of er iets te doen was. Eerst begon ik met een paar uurtjes achter de bar. Later ging ik drie dagen per week aan de slag. Voor mij was dat echt fijn. Gewoon afleiding. Je komt weer onder de mensen en je komt weer in een ritme. Je bent lekker bezig en hebt contact met mensen. Dat vind ik fijn.”
"Het zelfregiecentrum was voor mij echt fijn. Gewoon afleiding. Je komt toch weer onder de mensen."
Stap voor stap vooruit
"In juli ben ik begonnen bij een nieuw bedrijf in Apeldoorn als machine-operator. Ik ben gestart met drie dagen per week. Nu ga ik kijken of een vierde dag ook goed gaat. Ik wil niet te snel gaan. Je moet toch een keer weer terug naar je oude niveau, maar stap voor stap. Ik merk dat de dagdiensten en het vaste ritme me goed doen. 2024 was voor mij echt een heel k*tjaar. 2025 was ook nog lastig. Maar in 2026 ging het met stappen omhoog. Dat ik hier weer sta en nu weer aan het werk ben, vind ik voor mezelf eigenlijk best bijzonder.”
Springplank naar het normale leven
"Het zelfregiecentrum kwam voor mij eigenlijk op het juiste moment. Dichtbij huis en je loopt zo binnen. Het is een plek waar ik weer onder de mensen kwam, ritme vond en stap voor stap kon opbouwen. Van een paar uurtjes iets nuttigs doen naar weer werken in Apeldoorn. Je moet je leven toch weer oppakken, en voor mij begon dat hier."